Dzisiaj jest: 21.09.2019
Imieniny: Hipolita, Mateusza, Darii

Pałac w Posadowie

Miejscowość:

Posadowo słynie z jednej z najoryginalniejszych siedzib na terenie Wielkopolski - z pałacu w „kostium francuski ubranego.”, wzniesionego w latach 1869-1870 dla Władysława Korzbok Łąckiego, wg proj. Stanisława Hebanowskiego. Pałac stał się najwspanialszym dziełem tego architekta. Powstał na miejscu poprzedniej budowli z lat 1844-1847, rozebranej przed rokiem 1870, nieco bardziej na północ, co znacznie zniekształciło pierwotny regularny układ parku i dziedzińca. Murowany, otynkowany, jednopiętrowy, zwrócony frontem na południe. Zachwyca niepowtarzalną formą. Bryła niezwykle ukształtowana. W narożach cztery charakterystyczne wieże. Każda odzwierciedla odmienny styl w architekturze i łączy się z korpusem budowli w inny sposób. Jedna z nich okrągła, pozostałe trzy kwadratowe, o odmiennych dachach. Najwyższa wieża czteropiętrowa, południowo – zachodnia wyrasta znad dawnego pokoju pana (zgodnie z feudalnym porządkiem). Na środkowych partiach fasad bogato dekorowane ryzality i kolumnowe portyki zwieńczone szczytami. Na elewacji frontowej herby: Łąckiego Korzbok (trzy karpie) i Drogosław (strzała) jego żony Antoniny ze Skórzewskich. Pałac zaprojektowany na planie prostokąta, z dwoma piętrowymi ryzalitami na wzdłużnej osi, zwieńczonymi bogatymi renesansowymi szczytami, usytuowanymi od frontu i od ogrodu, poprzedzonymi balkonowymi portykami. Dwukondygnacyjny; mansardowy dach nad korpusem kryje mieszkalną kondygnację z pokojami gościnnymi i poddasze. Piwnice – sutereny (dawne pomieszczenia gospodarcze, w tym kuchenne), dodają wysokości budowli. Intrygujący parter mieszczący reprezentacyjne wnętrza. Układ pomieszczeń nietypowy, trzytraktowy, nawiązujący do renesansowych siedzib. W centrum ośmioboczna sala. Przed frontem podjazd z dwoma symetrycznie rozmieszczonymi formowanymi cisami oraz wielki dziedziniec paradny z okresu XIX w. Pośrodku dziedzińca owalny gazon, na obrzeżach obsadzony podwójnym żywopłotem bukowo-grabowym. Na zewnątrz żywopłotu dwa rzędy strzyżonych lip. Po wschodniej stronie pałacu, na linii szpaleru zamknięta z trzech stron altana z formowanych cisów, uposażona w kolumnę z XIX w. zwieńczoną pośrodku urną. Od strony południowej urokliwa aleja dojazdowa. Po śmierci Władysława Korzbok Łąckiego właścicielami posiadłości zostali kolejno jego dwaj synowie, bezpotomni Stefan i Stanisław. Po śmierci Stanisława Łąckiego w roku 1937 pałac przeszedł w ręce jego siostrzeńca i adoptowanego syna, hrabiego Feliksa Tyszkiewicz-Łąckiego.



Wnętrze pałacu

Służy przede wszystkim celom reprezentacyjnym. Na parterze sień i klatka schodowa, w nich kolumny i balustrady bogato zdobione, eleganckie posadzki. Na suficie w westybule zachowane gniazdo z dwoma orłami, wykonane w stiuku. Dwukondygnacyjna, ośmioboczna sala - serce pałacu. W niej oryginalne sztukaterie, osiem reliefowych płyt umieszczonych na poziomie drugiej kondygnacji nad wydatnym gzymsem. Nad gzymsem nad każdą z osi osiem płaskorzeźb o kształcie przypominającym leżące prostokąty. Płyty nad drzwiami wschodnimi i zachodnimi wypełnione herbami właścicieli Korzbok i Nowina. Plastyczne, głęboko rzeźbione w stiuku symboliczne przedstawienia tworzą cykl opowieści o przodkach spleciony jednocześnie z historią Polski.

Park w stylu francuskim

Uchodzi za miniaturę parku w Wersalu pod Paryżem. Założony przez ówczesnego właściciela Posadowa, Józefa Korzboka Łąckiego w poł. XVIII w., rozplanowany przez nieznanego dotąd twórcę. Powiększony o część krajobrazową (pod koniec XIX i na początku XX w.), obejmuje pow. 10,6 ha. Środkową część parku w kształcie wydłużonego prostokąta dł. 350 m i szer. 55 m, podzielonego na cztery tarasy, zdobią blisko 250-letnie cisy w liczbie 34, strzyżone do wys. 8 m w różne formy geometryczne (stożki i graniastosłupy o kolistych i kwadratowych podstawach); podwójne szpalery grabowo-lipowe o dł. 140 m (wewnętrzne) i 170 m (zewnętrzne), strzyżone do wys. 10 m; wydłużony, prostokątny staw z dwoma kanałami, nad którymi przerzucone dwa kamienne mostki, aleje i prześwity widokowe. Wystroju parkowi dodają kamienne ławy z oparciami, cokoły, wazony, dwa sfinksy i murki oporowe, dwa pomnikowe dęby o obw. ponad 400 cm. W krajobrazowej zaniedbanej nieco części parku drzewostan bogaty w jesiony, jawory, wiązy, klony, lipy, graby i robinie białe (niektóre z nich osiągnęły wymiary pomnikowe.) Na południe od stawu rozciąga się przepiękny widok na pałac.

Zabudowania folwarczne      

Stajnia, stodoła, wozownia i ujeżdżalnia z 2 poł. XIX i początku XX w., należące dawniej do Słynnej Stadniny Koni Posadowo. W okresie między wojennym była ona największą w Polsce i jedną z największych w Europie. W czasach jej świetności w sierpniu każdego roku zjeżdżano tutaj na zawody konne, podczas których odbywały się m.in. wyjątkowe pokazy zaprzężonych karet z rekordową liczbą 17 koni w jednym zaprzęgu. Stadnina Koni z powodzeniem kontynuowała tradycje hodowlane Łąckich. Jednym z członków rodziny był Józef Melchior Łącki, rotmistrz kawalerii narodowej i kawaler orderu św. Stanisława (1792 r.), niezwykle rozmiłowany w koniach. Dla własnego widzimisie w Sierakowie trzymał 100 ogierów. To z tej hodowli pochodziły araby, w które w czasach Księstwa Warszawskiego Melchior wyposażył pułk jazdy, nad którym osobiście objął dowództwo w randze pułkownika. Były to konie niezwykłej urody, które z czasem stały się symbolem, znakiem rozpoznawczym trębaczy słynnego 1. Pułku Lekkokonnych Gwardii Napoleońskiej. W lipcu 2006 r. na mocy decyzji Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, zlikwidowano posadowską hodowlę koni. Przez krótki czas noszono się z zamiarem utworzenia na terenie pałacu Muzeum Konia. Do niczego jednak nie doszło. Tym samym zakończyła się historia stadniny, której dzieje sięgają 200 lat.
 
Od roku 2001 pałac i park w Posadowie znajdują się w rękach prywatnych. Właścicielami majątku stali się spadkobiercy rodziny Łąckich.

 

Lokalizacja na mapie:

Projekt i realizacja: Agencja Reklamowa Inter Promotion | © Copyright TurystykaPNT.pl 2012

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies

Portal współfinansowany przez UE

Projekt współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" 
- mały projekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013