Dzisiaj jest: 10.12.2019
Imieniny: Julii, Judyty, Daniela

Zespoły pałacowo-parkowe

Miejscowość:

Posadowo słynie z jednej z najoryginalniejszych siedzib na terenie Wielkopolski - z pałacu w „kostium francuski ubranego.”, wzniesionego w latach 1869-1870 dla Władysława Korzbok Łąckiego, wg proj. Stanisława Hebanowskiego. Pałac stał się najwspanialszym dziełem tego architekta. Powstał na miejscu poprzedniej budowli z lat 1844-1847, rozebranej przed rokiem 1870, nieco bardziej na północ, co znacznie zniekształciło pierwotny regularny układ parku i dziedzińca. Murowany, otynkowany, jednopiętrowy, zwrócony frontem na południe. Zachwyca niepowtarzalną formą. Bryła niezwykle ukształtowana. W narożach cztery charakterystyczne wieże. Każda odzwierciedla odmienny styl w architekturze i łączy się z korpusem budowli w inny sposób. Jedna z nich okrągła, pozostałe trzy kwadratowe, o odmiennych dachach. Najwyższa wieża czteropiętrowa, południowo – zachodnia wyrasta znad dawnego pokoju pana (zgodnie z feudalnym porządkiem). Na środkowych partiach fasad bogato dekorowane ryzality i kolumnowe portyki zwieńczone szczytami. Na elewacji frontowej herby: Łąckiego Korzbok (trzy karpie) i Drogosław (strzała) jego żony Antoniny ze Skórzewskich. Pałac zaprojektowany na planie prostokąta, z dwoma piętrowymi ryzalitami na wzdłużnej osi, zwieńczonymi bogatymi renesansowymi szczytami, usytuowanymi od frontu i od ogrodu, poprzedzonymi balkonowymi portykami. Dwukondygnacyjny; mansardowy dach nad korpusem kryje mieszkalną kondygnację z pokojami gościnnymi i poddasze. Piwnice – sutereny (dawne pomieszczenia gospodarcze, w tym kuchenne), dodają wysokości budowli. Intrygujący parter mieszczący reprezentacyjne wnętrza. Układ pomieszczeń nietypowy, trzytraktowy, nawiązujący do renesansowych siedzib. W centrum ośmioboczna sala. Przed frontem podjazd z dwoma symetrycznie rozmieszczonymi formowanymi cisami oraz wielki dziedziniec paradny z okresu XIX w. Pośrodku dziedzińca owalny gazon, na obrzeżach obsadzony podwójnym żywopłotem bukowo-grabowym. Na zewnątrz żywopłotu dwa rzędy strzyżonych lip. Po wschodniej stronie pałacu, na linii szpaleru zamknięta z trzech stron altana z formowanych cisów, uposażona w kolumnę z XIX w. zwieńczoną pośrodku urną. Od strony południowej urokliwa aleja dojazdowa. Po śmierci Władysława Korzbok Łąckiego właścicielami posiadłości zostali kolejno jego dwaj synowie, bezpotomni Stefan i Stanisław. Po śmierci Stanisława Łąckiego w roku 1937 pałac przeszedł w ręce jego siostrzeńca i adoptowanego syna, hrabiego Feliksa Tyszkiewicz-Łąckiego.

Miejscowość:

W zach. części Pakosławia leży zespół pałacowo – parkowy. Tutaj pośrodku parku wznosi się pałac, proj. budowniczego Antoniego Krzyżanowskiego z Poznania, zbudowany w latach 1840-1842 dla Emilii Sczanieckiej. Rezydencja zajęła miejsce starszego, drewnianego, wyniszczonego na skutek pożaru dworu. Pałac parterowy z piętrową partią środkową, reprezentującą prostą i jednocześnie klasyczną formę, murowany. W końcu XIX i na początku XX w. rozbudowany przez Łąckich, poprzez dodanie skrzydeł. Remontowany w 1933 r. Na osi piętrowy ryzalit. Pałac w Pakosławiu stanowi przykład architektury, która w doskonały sposób harmonizuje z otaczającym budynek parkiem.

Miejscowość:

Imponująca neogotycka rezydencja wyrasta na wzniesieniu na terenie tutejszego parku krajobrazowego. Powstała w dwóch etapach z inicjatywy nowych właścicieli majątku Wąsowo – Niemieckiej rodziny Hardtów. Pierwszy etap przypadł na lata 1870-1872. Wówczas to berliński bankier i przemysłowiec Richardt Hardt wzniósł dla siebie wg proj. berlińskiego architekta Gustawa Erdmanna okazałą neogotycką willę, która kontrastowała niespokojną linią fasad i którą od północnego wschodu zdobiła wysoka ośmioboczna wieża widokowa, zwieńczona blankowaniem i wysmukłym, ostrosłupowym hełmem. Do wieży przylegała parterowa, cztero arkadowa loggia. Elewację pałacu współtworzyła ciemnoczerwona cegła klinkierowa, uzupełniona o detale z piaskowca – dla Wielkopolski było to obce, nowe, niespotykane do tej pory rozwiązanie. Rezydencja stylem nawiązywała do średniowiecznych budowli. Jej dwukondygnacyjna, oparta na prostokątnym rzucie bryła, nakryta została wysokimi dachami. 30 lat później ok. roku 1900 w związku z planowaną w Wąsowie wizytą cesarza Wilhelma II, Wilhelm von Hardt, syn Richarda rozbudował pałac do obecnych rozmiarów. Zachował pierwotny charakter budowli. Obudował ją ze wszystkich stron nowymi skrzydłami, różnej wielkości i kształtu ryzalitami, wieżyczkami (pięciokondygnacyjne, ośmiokątne, znajdują się w pn. – wsch. części pałacu i nadają mu gotyckiego charakteru), wykuszami i aneksami, na których wprowadził loggie i tarasy. Całość nakryły wyniosłe, zróżnicowane dachy z akcentującymi ich formę wysokimi szczytami i wieżyczkami. Przebudował również wieżę z galerią widokową. Zmienił ją w potężną basztę z wykuszami u szczytu, zwieńczoną wysokim, ostrosłupowym hełmem, przedłużonym wysmukłą latarnią i stożkowym zwieńczeniem z kulą i iglicą u szczytu. W zach. ryzalicie fasady zaprojektował nowe, główne wejście reprezentacyjne do pałacu. Poprzedzał je okazały, kryty podjazd.

Miejscowość:

Pałac w Porażynie to rezydencja Eichenhorst (gniazdo dębów) wybudowana w lesie w roku 1882 przez ówczesnego właściciela dóbr opalenickich, Franza Heinricha von Beyma. Pałac – willę zaprojektowała znana berlińska firma architektoniczna Hermann von der Hude i Julius Hennicke. Rezydencję charakteryzują zgrabne proporcje, ceglane ściany z tynkowanymi detalami i silnie wysunięte okapy. Budynek przebudowany, najpierw w roku 1900, a następnie w latach 1939 -1945 (portyk kolumnowy zastąpiono półkolistym gankiem).

Strona 2 z 2

Projekt i realizacja: Agencja Reklamowa Inter Promotion | © Copyright TurystykaPNT.pl 2012

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies

Portal współfinansowany przez UE

Projekt współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" 
- mały projekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013