Dzisiaj jest: 9.12.2019
Imieniny: Anety, Leokadii, Wiesława

Zespoły pałacowo-parkowe

Miejscowość:

W południowej części Chraplewa na terenie dawnego majątku ziemskiego znajduje się zespół pałacowo – parkowy o pow. 328 ha. Właścicielami majątku do roku 1879 pozostawali Bnińscy, później niemiecka rodzina Hardtów. W skład zespołu wchodzi m. in. eklektyczny pałac z roku 1888, fundacji von Hardt, usytuowany na osi drogi dojazdowej od strony wschodniej. Posiadłość Hardtów to budynek parterowy, murowany, częściowo otynkowany. Niektóre fragmenty elewacji wykonano z czerwonej cegły, ozdobionej dodatkowo piaskowcowymi detalami. Pałac posiada kilka piętrowych ryzalitów i wystawki o stromych dachach. Czerwone ceglane obramowania okien i drzwi doskonale kontrastują i jednocześnie harmonizują z jasnym tynkiem elewacji. Kształt pałacu jest nie regularny, bryła niska. Obiekt utrzymany w stylu neogotyckim. Wewnątrz, gdzie w roku 1982 przeprowadzono gruntowne malowanie znajduje się ośmioboczny hol oraz dwa stare zabytkowe kominki. Pałac w bardzo dobrym stanie. Zadbany. Niegdyś stanowił siedzibę szkoły podstawowej oraz przedszkola. Obecnie jest własnością Wojewódzkiej Komendy OHP.

Miejscowość:

Położony we wsch. części wsi. W parku krajobrazowym rozplanowanym w 1 poł. XIX w. o pow. 2,3 ha (zmniejszony w latach 1950-1960) rosną robinie, olchy, sosny, klony, świerki, lipy, kasztanowce, jesiony i graby, a przy wjeździe topola czarna o obw. 475 cm i wys. ok. 22 m. W parku wznosi się bezstylowy dwór z ok. 1860 r. Piętrowy, murowany, otynkowany, ozdobiony eklektycznymi dekoracjami. Wokół prostokątnego podwórza zabudowania pofolwarczne: kuźnia i stelmacharnia z 1897 r. i okazała, kamienno-ceglana gorzelnia 1860 r. (przebudowana w r. 1912), w której obejrzeć można maszynę parową wyprodukowaną w Halle w końcu XIX w. 

Miejscowość:

Położony w środkowej części wsi, pomiędzy Jez. Konińskim a drogą. Park krajobrazowy o pow. 9,10 ha rozplanowany na przełomie XVIII i XIX w. W bogatym drzewostanie m.in. jesiony (2 wyniosłe o obw. 320 i 325 cm), graby, klony (klon jawor o obw. 350 cm, klon jesionolistny o obw. 280 cm), wiązy (wiąz szypułkowy o obw. 320 cm), olsze, dęby, świerki, sosny, kasztanowce i lipy o obw. do 480 cm. Pośrodku parku, nad brzegiem jeziora wznosi się klasycystyczny pałacyk, zbudowany w poł. XIX w. dla rodziny Łąckich. Eklektyczny. W formie piętrowej wilii. Od frontu 4-kolumnowy ganek z balkonem. Od zach. str. parku zespół zabudowań folwarcznych (budynki murowane z czerwonych cegieł): gorzelnia z 2 poł. XIX w., spichrz z 1900 r. i stajnie z XIX/XX w. Od wsch. wjazd do parku, wiedzie przez wysoką, bramę murowaną z cegieł, przy której na kamiennym cokole stoi figura Matki Boskiej.

Miejscowość:

Położony na zachód od Rynku, przy ul. 3 Stycznia. Wzniesiony w r. 1728 dla ówczesnego właściciela miasta, późniejszego biskupa sufragana poznańskiego Józefa Pawłowskiego. Dwukrotnie przebudowany. Ok. r. 1780 prawdopodobnie wg proj. Antoniego Hohne i w 1890 r. z inicjatywy Stefana Łąckiego. Remontowany w latach 1965-1966, zaadaptowany na potrzeby ośrodka zdrowia. Piętrowy, podpiwniczony budynek. Murowany, otynkowany. Frontem zwrócony na zachód. Nosi cechy klasycystyczne. Zaprojektowany na rzucie prostokąta. Posiada nowsze dwupiętrowe skrzydło od str. północnej i piętrową dobudówkę od str. ogrodu. Fasada frontowa dziesięcioosiowa, z boniowaniem i gzymsami kordonowymi. Ozdobiona potężnym, wspartym na czterech kolumnach portykiem w wielkim porządku, zwieńczonym frontonem ujętym fryzami i gzymsami. Elewacja ogrodowa wzbogacona o płytki, pilastrowany ryzalit, zwieńczony trójkątnym frontonem na osi. Pałac po przebudowie przytłacza formą i topornością. Na północny-zachód od pałacu rozciąga się rozległy teren parku krajobrazowego z XVIII w. o pow. 9,75 ha, z dwoma stawami. Rosną w nim lipy, jesiony, buki, klony, robinie i topole. Na szczególną uwagę zasługują 2 jesiony wyniosłe o obw. 345 i 455 cm oraz buk pospolity o obw. 340 cm. Częściowo zachowane ślady pierwotnego założenia regularnego. Nieużytkowany pawilon z r. 1976 dawniej mieścił dyrekcję Stadniny Koni Posadowo. Nieco na zach. znajduje się duży zespół zabudowań folwarcznych z końca XIX i pocz. XX w.

Miejscowość:

Na płn.-wsch. skraju parku krajobrazowego zachował się barokowy dworek wzniesiony w 2 poł. XVIII w., staraniem rodziny Szołdrskich. Murowany, otynkowany. Parterowy z mieszkalnym poddaszem ukrytym w mansardowym, czterospadowym, dachówkowym dachu. Dziewięcioosiowy, zaprojektowany na rzucie prostokąta. Pośrodku elewacji frontowej nieznaczny trójosiowy ryzalit, z wystawką zwieńczoną falistym, wolutowym szczytem. Przy narożach ryzalitu uproszczone pilastry. Gzyms wieńczący silnie profilowany. Okna w nowych obramieniach. W dolnych połaciach dachu murowane wystawki zwieńczone falistymi odcinkami gzymsu. Niedaleko dworu rośnie pomnikowy okaz cisu, a w sąsiedztwie położony jest obszerny zespół zabudowań folwarcznych, głównie z XIX/XX w. Park krajobrazowy o pow. 7,10 ha porastają okazałe drzewa, niektóre z nich opatrzono tabliczkami z nazwami gatunkowymi. Najgrubsze z nich to dąb szypułkowy o obw. 390 cm, lipa o obw. 370 cm i topole o obw. do 550 cm. Na terenie parku występuje także budynek gołębnika z końca XIX w., w pawilonie którego od 2001 r. mieści się schronisko młodzieżowe i pałac z 1916 r., który w latach 70tych nadbudowano o dwa piętra na potrzeby mieszczącej się w nim od 2004 r. szkoły – Nauczycielskiego Kolegium Języków Obcych (studia licencjackie).

Miejscowość:

Neoklasyczny pałac powstał w latach 1870-1880. Jego właścicielem został Kurt Jacobi. W 1910 r. został przekształcony i rozbudowany. Posiada urozmaiconą bryłę, niską wieżę z boku. Kryty dachem namiotowym. Wokół pałacu rozplanowany w 2 poł. XIX w. ładnie utrzymany park krajobrazowy o pow. 3,3 ha. Na jego terenie ciekawy i zróżnicowany drzewostan: grupa platanów o obw. 430, 280 i 290 cm, pojedynczy platan o obw. 310 cm, jesion o obw. 340 cm, iglicznia trójcierniowa o obw. 270 cm, wierzba o obw. 560 cm, klon o obw. 310 cm, dąb o obw. 370 cm, żywotnik o obw. 210 cm, jest też aleja grabowa. Na skraju parku ośmioboczna kuźnia z końca XIX w. oraz woliera dla ptaków (m.in. pawi). Pałac, park i pobliski folwark (zabudowania częściowo z końca XIX i pocz. XX w.) od r. 1946 użytkuje szkoła rolnicza, od 1998 r. zwana Zespołem Szkół Rolniczych Centrum Kształcenia Ustawicznego im. Gen. Dezyderego Chłapowskiego. Nowe obiekty zespołu wzniesiono w latach 1979-1982 w zach. części parku. Na skraju parku od strony szosy znajduje się neogotycka kaplica grobowa Jacobich z końca XIX w., z oknami o neogotyckim wykroju i epitafium Jacobich.

Miejscowość:

W nieco zaniedbanym parku krajobrazowym o pow. 10,38 ha z pocz. XIX w. w r. 1896 wzniesiono piętrowy pałac dla płk. Andrzeja Niegolewskiego. Rozplanowany na rzucie prostokąta, o prostej bryle. W elewacji frontowej pseudo ryzalit poprzedzony gankiem z tarasem wspartym na dwóch kolumnach. Przy elewacji bocznej przybudówka, łącząca się z dobudowanym w latach 1904-05 skrzydłem prostopadłym do głównej części pałacu. Od frontu niewielka wystawka, od południa parterowe skrzydło. Kryty dachem czterospadowym. Parter zawierał część reprezentatywną z hallem, piętro mieszkalną. Niegdyś w pałacu znajdował się tzw. salonik napoleoński z pamiątkami po płk, Niegolewskim, Punkt Biblioteczny, przedszkole i mieszkania. Obecnie zaniedbany czeka na nowego właściciela.

Miejscowość:

Efektowny pałac neorenesansowy, wzniesiony w roku 1892 dla Paula von Pfluga, członka niemieckiej rodziny von Pflugów – ówczesnych właścicieli Brodów. Stylem nawiązujący do architektury zamków francuskich XVI w. Na elewacjach piaskowcowe ozdoby, dwie wieże w narożnikach i skrzydło z lat 1905-1906 mieszczące salę balową (sala zajęła prawdopodobnie miejsce dawnego ogrodu zimowego). Wewnątrz zachowany stylowy wystrój pomieszczeń (sypialnia i jadalnia, hall ze wspaniałymi dekoracjami ścian). Budynek dwukondygnacyjny, murowany, na planie zbliżonym do kwadratu. Posiada taras z balkonem na piętrze, wsparty na filarach (od str. ogrodu). Pałac otacza park krajobrazowy o pow. 6,42 ha, urządzony w latach 70tych XIX w. na pofalowanym terenie opadającym ku Rz. Mogilnicy. Występuje w nim bogaty i zróżnicowany drzewostan, liczne drzewa pomnikowe, m.in. platany o obw. do 640 cm, jesiony, wiązy, białodrzew o obw. 450 cm, dęby szypułkowe o obw. do 410 cm, lipy, topole białe i czarne, graby, kasztanowce i buki, a w części płd. – wsch. staw. Do parku od str. zachodniej przylega obszerny folwark z przeł. XIX i XX w., użytkowany od r. 1956 przez Rolniczy Zakład Doświadczalny poznańskiego Uniwersytetu Przyrodniczego.

Miejscowość:

W parku krajobrazowym o pow. 8,4 ha, rozplanowanym w 1 poł. XIX w. (ładnie utrzymany, pierwotny drzewostan niezachowany, współcześnie przeważa młodsze zadrzewienie: robinie akacjowe, topole, jaśminy, klony, świerki i graby; we wsch. i płn. części parku jesiony i wiązy, z których nieliczne uznano za okazy pomnikowe; przez teren parku przepływa dopływ Rz. Mogilnicy) wznosi się neoklasycystyczny pałac wybudowany ok. 1910 r. dla rodziny Sczanieckich. Zaprojektowany prawdopodobnie przez Stanisława Mieczkowskiego, na wydłużonym rzucie zbliżonym do litery H. Na osi korpusu dominuje monumentalny czterokolumnowy portyk wgłębny zwieńczony trójkątnym przyczółkiem. Portyk prowadzi do hallu ozdobionego bogatą boazerią. Za portykiem na piętrze znajduje się balkon. Budynek murowany, dwukondygnacyjny, z dwoma bocznymi ryzalitami i attyką balustradową, otynkowany. Dach dwuspadowy, kryty dachówką. Przed pałacem duży, ozdobny gazon. W bliskim sąsiedztwie zespół zabudowań folwarcznych z końca XIX w. i pocz. XX w., z gorzelnią. Od sierpnia 1999 r. działa tutaj Ośrodek Neurorehabilitacyjny przeznaczony dla osób ze stwardnieniem rozsianym oraz po udarach mózgu. Teren zespołu zamknięty. Przeznaczony dla gości i pacjentów ośrodka.

Miejscowość:

Dwór w Dakowach Mokrych pierwotnie został zbudowany ok. roku 1880 dla Bolesława Potockiego z Będlewa – ówczesnego właściciela majątku. Swój obecny wygląd i formę architektoniczną zawdzięcza rozbudowie, przeprowadzonej w latach 1912 – 1913 pod nadzorem cenionego architekta Rogera Sławskiego, z inicjatywy i dla Macieja Mielżyńskiego oraz jego małżonki Felicji – córki Bolesława Potockiego. Maciej Mielżyński, to postać znana w historii XX wiecznej Polski nie tylko z przejawianej aktywności zarówno społecznej jak i politycznej. Dla wielu mieszkańców Daków Mokrych stał się przede wszystkim smutnym bohaterem jednego z bardziej znanych romansowych dramatów i tragedii. Tutaj bowiem w nocy z 19 na 20 grudnia 1913 r., zastrzelił swoją żonę Felicję oraz kuzyna Adolfa Miączyńskiego, których podejrzewał o romans. Los okazał się dla niego łaskawy. Werdyktem ławy przysięgłych sądu powiatowego w Międzychodzie uniewinniono sprawcę zabójstwa, uzasadniając, iż w czasach, gdy pojęcie honoru nadal niosło ze sobą głębokie znaczenie, działał on w jego obronie.

Strona 1 z 2

Projekt i realizacja: Agencja Reklamowa Inter Promotion | © Copyright TurystykaPNT.pl 2012

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies

Portal współfinansowany przez UE

Projekt współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" 
- mały projekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013