Dzisiaj jest: 25.01.2020
Imieniny: Tatiany, Paweła, Miłosza

Kościół parafialny w Zbąszyniu wznosi się w południowej pierzei Rynku. Tutejszą parafię założono w X lub XI w. Kolegiata to drugie bardziej potoczne określenie wywodzące się od nazwy zgromadzenia 6 księży (kolegiaty), jakie istniało przy parafii od 1516 r. do XVII w. W 1 poł. XVII w. kolegiata funkcjonowała jako kościół drewniany, do którego Abraham Ciświcki dobudował murowaną kaplicę grobową. Kościół i kaplicę rozebrano w XVIII w.
Obecną świątynię wzniesiono w latach 1757 – 1796, zgodnie z proj. śląskiego architekta Karola Marcina Frantza, wykonanym dla Stefana Garczyńskiego – wojewody poznańskiego, właściciela Zbąszynia. Budowę zapoczątkował syn wojewody Stefan – generał – major wojsk koronnych, a ukończył drugi syn wojewody, Edward – kasztelan rozpierski. Budowniczym obiektu był Jan Handtke z Leszna. Kościół późnobarokowy, murowany, otynkowany, prezbiterium zwrócony na południe, jednonawowy. Na rzucie prostokąta. Wyposażony w szeroką nawę w formie wydłużonego ośmioboku, węższe prezbiterium, po bokach którego symetrycznie zakrystia i kaplica. W fasadzie frontowej dwie wieże, znacznie wysunięte, dwukondygnacyjne, pilastrowane na narożnikach. Na drugiej kondygnacji jońskie pilastry dźwigające belkowanie z architrawem gzymsem wygiętym łukowato. Wieże zwieńczone wielobocznymi hełmami z prześwitami o uproszczonej formie, odbudowanymi po pożarze w 1850 r. (z jednej z wież każdego dnia w południe rozbrzmiewa hejnał skomponowany przez Agnieszkę Rybicką). W szczycie między wieżowym rzeźba Św. Edwarda z końca XVIII w. Między wieżami wąskie przęsło, a w nim chór muzyczny. Elewacja kościoła podzielona pilastrami toskańskimi na wysokich cokołach. Na osi fasady niski przedsionek z arkadowym wejściem, zakończony balustradą balkonu. Nad przedsionkiem okna. Na szczycie prezbiterium dwie kamienne figury diakonów z przeł. XVIII i XIX w. Niski dach, dwuspadowy.

Opublikowano w Kościoły

Budowę twierdzy rozpoczął w XVI w. Abraham II Zbąski, a kontynuował i ukończył w r. 1627 jego wnuk Abraham Ciświcki – kasztelan śremski. Twierdza ta była czymś w rodzaju obronno – reprezentacyjnego założenia typu „palazzo in fortezza”. W jej obrębie mieścił się zamek, ogród włoski i budynki gospodarcze. Spustoszona przez wojska szwedzkie dwukrotnie: w 1655 i 1706 r. Opuszczony zamek, który popadł w ruinę został rozebrany w 1908 r. przez niemieckich właścicieli Zbąszynia. Twierdzę o pow. ok. 8 tys. m² pierwotnie założono na planie prostokąta o wym. 250 m x 350 m, otoczono i umocniono koroną wałów ziemnych w tzw. układzie staro holenderskim z czterema ostro zakończonymi bastionami w narożach (obecnie bastion pd. – wsch. najlepiej zachowany).

Opublikowano w Twierdza
Strona 2 z 2

Projekt i realizacja: Agencja Reklamowa Inter Promotion | © Copyright TurystykaPNT.pl 2012

Strona korzysta z plików cookies w celu realizacji usług i zgodnie z Polityką Plików Cookies

Portal współfinansowany przez UE

Projekt współfinansowany jest ze środków Unii Europejskiej w ramach działania "Wdrażanie lokalnych strategii rozwoju" 
- mały projekt Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013